Παρασκευή, 31 Ιανουαρίου 2014

ΔΙΕΘΝΕΣ ΒΡΑΒΕΙΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ
ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΜΠΟΝΣΑΙ
Που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bookstars

Το Βιβλίο μου  ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΟΥ ΜΠΟΝΣΑΙ που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Bookstars απέσπασε το διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας για το 2013 στον διεθνή Διαγωνισμό ΣΙΚΕΛΛΙΑΝΑ
Ο διαγωνισμός είχε διεθνή χαρακτήρα και συμμετοχή και έγινε με τη συνεργασία τοθ Ομίλου Ουνέσκο Πειραιώς και Νήσων.
Επικοινωνείστε με τον εκδοτικό οίκο ή παραγγείλτε το στα Βιβλιοπωλεία της Περιοχής σας

Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2013

ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΔΥΝΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ


ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΔΥΝΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΧΥΤΗΤΑ

Άρθρο του Dr. Βασίλη Αγ. Δρούγα  BSc.MSc.PhD, PgS


Πολλές φορές, κατά την προπόνηση ή σε μια πραγματική εφαρμογή, προσπαθούμε να επιτύχουμε μεγάλη δύναμη και συνεπώς μεγάλη ισχύ. Αυτό μπορεί να συμβαίνει  στην περίπτωση ενός κτυπήματος είτε σε λάκτισμα, είτε σε κάποια εφαρμοζόμενη τεχνική ή χτύπημα με τα χέρια, επί παραδείγματι μια γροθιά.
Τις περισσότερες φορές δίνουμε μικρή σημασία σε μεγέθη που πραγματικά έχουν άμεση σχέση με την κίνησή μας. Αυτό μπορεί πιθανόν να οφείλεται στη έλλειψη γνώσεων που μπορεί να σχετίζονται με την Εργοφυσιολογία και τη Φυσική ή τη Βιοκινητική.
Είναι πολύ σημαντικό να αντιληφθούμε ότι η δύναμη δεν παράγεται μόνο από τους μύες, αλλά είναι το αποτέλεσμα μιας συνεργασίας πολλών διαφορετικών μεγεθών και μελών του σώματός μας και φυσικά της μυϊκής μας ελαστικότητας. Σχετίζεται με την στροφή του σώματος, την ώθηση που δίνει ο κορμός κατά την κίνηση, τη σωστή στάση, την κινητική ισορροπία, την ταλάντωση που μπορεί να κάνει ο κορμός κατά την κίνηση και την δύναμη αντίδρασης από το έδαφος κυρίως αυτή, η οποία προκύπτει από το πέλμα συνήθως του ποδιού που έπεται της κατεύθυνσης της κίνησης, που αποδίδει την ώθηση προς τα εμπρός.
Όμως, η Δύναμη από τη Φυσική σχετίζεται με ένα μέγεθος που μπορεί από την Κλασσική Μηχανική να έχει άμεση σχέση με την παραγωγή της και την αριθμητική της ποσότητά κατά την κίνηση. Το μέγεθος αυτό με το οποίο σχετίζεται η Δύναμη είναι η Ορμή. Αυτή αντιπροσωπεύει το γινόμενο της Ταχύτητας πολλαπλασιασμένο επί την Μάζα του κινούμενου σώματος, εν προκειμένου του μέλους του σώματός μας που χρησιμοποιούμε σε κάποια εφαρμογή.
Έτσι, λοιπόν, μια μεγαλύτερη μάζα παράγει μεγαλύτερη ορμή και φυσικά η μεγαλύτερη ταχύτητα επίσης την πολλαπλασιάζει. Ο μαθηματικός τύπος που περιγράφει το μέγεθος της ορμής στη Φυσική είναι Ρ = m.U όπου m είναι η μάζα του κινούμενου σώματος και U είναι η ταχύτητά του. Η μεταβολή τώρα της ορμής, όταν μεταβάλλεται η ταχύτητα, δίνεται από τον τύπο ΔP = mU όπου το ΔU παριστάνει τη μεταβολή της ταχύτητας.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε πιο εύκολα αυτή τη μεταβολή:
Αν θεωρήσουμε ότι η γροθιά μας κινείται με 40 μέτρα ανά δευτερόλεπτο, τότε τη στιγμή που θα κτυπήσει πάνω σε ένα εμπόδιο θα μηδενιστεί ακαριαία η ταχύτητά της, εφόσον δεν θα επιτρέπεται να διαπεράσει το εμπόδιο και εφόσον αυτό δεν έχει ελαστικότητα. Έτσι, η μεταβολή θα γίνει σε αντίστοιχους αριθμούς ΔU =40m/sec, δηλαδή σε μέτρα το δευτερόλεπτο, όσο η αρχική τιμή της πριν χτυπήσει στο στόχο.
Αν δούμε τον τύπο που περιγράφει τη σχέση της δύναμης με τη μεταβολή της ορμής για ένα σώμα από τη Φυσική, θα έχουμε τον εξής: FPt. Αυτός ο τύπος δείχνει ότι η δύναμη που αντιστοιχεί στη μεταβολή της ορμής κατά την κίνηση ενός σώματος, σχετίζεται και με το χρονικό διάστημα αυτής της μεταβολής. Δηλαδή με το πόσο γρήγορα αλλάζει η κίνησή μας στο χρόνο. Μάλιστα όσο πιο μικρό είναι το χρονικό διάστημα αυτό που θα μεσολαβήσει, τόσο μεγαλύτερη είναι και η δύναμη πού ισοδυναμεί σε αυτή τη μεταβολή. Αυτό φυσικά δεν συμβαίνει μόνο όταν το σώμα που μελετάμε σταματάει, δηλαδή παύει να έχει ταχύτητα, αλλά και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, ακόμα και όταν αλλάζει η κατεύθυνση της κίνησης που κάνουμε.
Για παράδειγμα, σε μια περίπτωση που χρησιμοποιούμε το σώμα μας για αποφυγή ή για μια παράκαμψη ή μια παραπλανητική κίνηση. Έτσι, μπορούμε να παράγουμε μεγάλη δύναμη F  σε κάθε περίπτωση λαμβάνοντας υπόψη τους δύο επόμενους τρόπους:
1ος να κινηθούμε πολύ γρήγορα και
2ος να το κάνουμε πολύ σύντομα, δηλαδή σε μικρό χρονικό διάστημα.
Φυσικά αν συσχετίσουμε και τα δύο, δηλαδή αύξηση της ταχύτητας και ελάττωση του χρόνου στο χτύπημα ή στη μεταβολή της, τότε η δύναμη που θα παραχθεί θα είναι πολύ πιο μεγάλη. Θέλω να επισημάνω ότι τα ίδια συμβαίνουν και στην περίπτωση που η ταχύτητα τείνει να ελαττωθεί, απλά η δύναμη έχει πλέον διαφορετική κατεύθυνση.
Σκεφθείτε τον παρακάτω συλλογισμό. Για να σταματήσω ένα αυτοκίνητο που έχει αναπτύξει κάποια ταχύτητα, θα πρέπει να εφαρμόσω σε αυτό μια αντίθετη δύναμη από την κίνηση του, δηλαδή από εκείνη την κατεύθυνση που είχε το σώμα όταν κινούνταν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τα φρένα του αυτοκινήτου για να σταματήσει. Αν όμως θέλουμε το ίδιο αυτοκίνητο να αποκτήσει μεγαλύτερη ταχύτητα, θα πρέπει να εφαρμόσουμε σε αυτό μια δύναμη που θα έχει την ίδια κατεύθυνση με την κίνηση του οχήματος. Αυτό μεταφράζεται στη Φυσική σαν δύναμη που προκύπτει από τη μεταβολή της ταχύτητας.
Σκεφθείτε τη δύναμη που δέχεται ένα αυτοκίνητο όταν χτυπάει πάνω σε ένα εμπόδιο και σταματάει. Στην περίπτωση της μετωπικής κρούσης, αυτή είναι υπερβολικά μεγάλη και έχει κατεύθυνση από το εμπόδιο προς το όχημα. Το αντίθετο όμως θα συμβεί στην περίπτωση που το όχημα δεχθεί ένα χτύπημα από πίσω καθώς μετακινείται με αποτέλεσμα να αυξηθεί η ταχύτητά του. Τότε η δύναμη θα έχει την ίδια κατεύθυνση με την κατεύθυνση της κίνησης του οχήματος και φυσικά θα το επιταχύνει. Αυτό για παράδειγμα έχει σημαντική εφαρμογή στην περίπτωση που ωθούμε κάποιον προς μια ρίψη ή εξοστρακίζουμε την τεχνική του όπως συμβαίνει στην περίπτωση των τεχνικών αποφυγής και εξοστρακισμού.
Το παρακάτω σχήμα δείχνει πως μπορούμε με τη δύναμη να αυξήσουμε την ταχύτητα και το αντίστροφο, δηλαδή η αύξηση της ταχύτητας να έχει προκύψει από κάποια σχετική δύναμη πάνω στο σώμα.
Η κίνησή μας όμως αλλάζει όταν συμβαίνει το παρακάτω:
Στις δύο παραπάνω περιπτώσεις η αλλαγή στην κατεύθυνση της δύναμης επιδράει ανάλογα και στην ταχύτητα. Έχω θεωρήσει για λόγους απλότητας και κατανόησης την κίνηση πάνω σε μια ευθύγραμμη τροχιά.
Ας δούμε όμως, για τον παραπάνω συλλογισμό, ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα:
Αν θεωρήσουμε ότι η γροθιά μας κατευθύνεται σε ένα στόχο με την ταχύτητα των 40m/sec (μέτρων ανά δευτερόλεπτο),  τότε αν μπορέσουμε να έχουμε επαφή με το στόχο τη στιγμή του μηδενισμού της παραπάνω ταχύτητας, μέσα σε 1 sec (δευτερόλεπτο), τότε η δύναμη που θα παράγουμε αντιστοιχεί σε 40:1 = 40 Νιούτον. Αν όμως η διάρκεια της κρούσης της γροθιάς στο στόχο γίνει μόλις 0,5 sec δευτερόλεπτα, τότε η δύναμη που θα παραχθεί κατά την επαφή θα είναι για την ίδια ταχύτητα 40:0,5 = 80 Νιούτον.
Παρατηρούμε λοιπόν ότι η δύναμη πολλαπλασιάζεται αντίστροφα ανάλογα με το χρόνο και αυτό είναι πολύ σημαντικό στις παρατηρήσεις μας και στην παραγωγή δύναμης. Αν κάποιος αθλητής, λοιπόν, δεν μπορεί να επιτύχει πολύ μεγάλες ταχύτητες, μπορεί όμως να εκπαιδευτεί στο να διατηρεί την επαφή στο χτύπημα σε πολύ μικρό χρόνο, ώστε να παράγει εξίσου πολύ μεγάλη δύναμη σε ελάχιστο χρονικό διάστημα.
Ας δούμε ένα απλό μαθηματικό διάγραμμα για να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.

Από το διάγραμμα μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι όσο μεγαλώνει ο χρόνος, που αντιστοιχεί στη διάρκεια της επαφής, τόσο η δύναμη μικραίνει και μάλιστα αυτή η ελάττωση συμβαίνει πολύ απότομα. Τα ίδια ισχύουν ακόμα και όταν η δύναμη επιδράει εν κινήσει. Αντίθετα, όταν ο χρόνος μικραίνει τότε η δύναμη αυξάνεται πολύ απότομα.
Πρέπει λοιπόν να δοθεί σημαντικό βάρος στην εκπαίδευση ώστε να μπορεί κάποιος να επιτύχει πολύ μεγάλες ταχύτητες κατά την εφαρμογή μιας τεχνικής και μάλιστα να επιτυγχάνει πολύ μικρό χρόνο κρούσης. Μπορείτε να ανατρέξετε σε προηγούμενο άρθρο μου, που σχετίζεται με τη μυϊκή ελαστικότητα για την παραγωγή μεγάλης ταχύτητας κατά την κίνηση ενός μέλους του σώματός μας για να κατανοήσετε την αξία της μυϊκής ελαστικότητας. Στο άρθρο μου αυτό περιγράφω ότι η μυϊκή ελαστικότητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ταχύτητας.
Για να επιτύχουμε όμως πολύ μικρό χρόνο κατά την επαφή, θα πρέπει να δουλέψουμε πάρα πολύ την ικανότητα των μυώνων μας να παρέχουν ανακλαστικές ικανότητες και να παράγουν γρήγορα και ελαστικά δυνάμεις επαναφοράς. Ένας σκληρός και ογκώδης μυς δεν μπορεί να το καταφέρει αυτό πολύ εύκολα, ούτε και μια μυϊκή ομάδα που έχει εκπαιδευτεί να παράγει δύναμη μόνο κατά ένα τρόπο χωρίς να συνεργάζεται αποτελεσματικά και με σχετικές με αυτήν μυϊκές ομάδες, μικρότερες μεν αλλά ουσιαστικής σημασίας, δεν μπορεί να αποδώσει το μέγιστο στην ισχύ.
Πρέπει επίσης να λάβουμε υπόψη ότι με την αύξηση της ηλικίας μας, οι μύες χάνουν την ελαστικότητά τους και γίνονται λιγότερο παραγωγικοί ενώ αν δεν έχουμε φροντίσει να τους κάνουμε να συνεργάζονται μεταξύ τους, μάλιστα και με τις μικρότερες μυϊκές ομάδες, αυτό το αποτέλεσμα που θα βλέπουμε με την πάροδο των χρόνων θα είναι πραγματικά απογοητευτικό.
Έτσι, η εκπαίδευση με βάρη σηκώνοντας μεγάλες ποσότητες κιλών, λιγότερο ωφελεί από ότι θα μπορούσαμε να καταφέρουμε αν χρησιμοποιούσαμε βάρη πολύ μικρότερων κιλών και μάλιστα  κάνοντας εκρηκτικές επαναλήψεις. Άν και η άποψη των επιστημόνων συμπίπτει εδώ με την άποψη των παραδοσιακών Μάστερ που τονίζουν ότι η εκπαίδευση στη σκιαμαχία, δηλαδή  σε εικονικό στόχο κάνει όλες τις μυϊκές ομάδες να αποκτούν μεγαλύτερη ελαστικότητα και συνεκτικότητα μεταξύ τους κατά τη χρήση τους.
Η εικονική μάχη και η προσπάθεια για επίτευξη υψηλών ταχυτήτων βοηθάει στην παραγωγή εκρηκτικών κινήσεων και μοντέλων μυϊκής συνεκτικότητας, τα οποία συνεργατικά μπορούν να προσφέρουν πολύ μεγαλύτερη ισχύ από ότι αν θα χρησιμοποιούνταν τυποποιημένα μόνο μια μυϊκή ομάδα και με έναν δεδομένο τρόπο χρήσης. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι κάθε χρονική στιγμή το μοντέλο της μάχης αλλάζει και έτσι και η ικανότητα χρήσης μιας μόνο διακεκριμένης τεχνικής πέφτει στο κενό, αυτός είναι και ο πιο σημαντικός ίσως λόγος, που τις περισσότερες φορές σε ελεύθερη μάχη είναι λιγοστές εκείνες οι τεχνικές, που αποδίδουν το μέγιστο της δύναμης που προσπαθούμε να επιτύχουμε ή τουλάχιστον που θα περιμέναμε.
Τι θα πρέπει τελικά να κάνουμε σε μια προπόνηση, που θέλουμε να επιτύχουμε το μέγιστο δυνατό και καλύτερο αποτέλεσμα από πλευράς ισχύος και φυσικά ισορροπίας;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Θέλουμε κινητική και στατική ισορροπία, άρα όλες οι μυϊκές ομάδες θα πρέπει να εκπαιδευτούν ώστε να συνεργάζονται τέλεια μεταξύ τους όποτε αυτή η συνεργασία απαιτηθεί.
Που θα πρέπει να στοχεύουμε;
  • Να έχουμε μυϊκή ελαστικότητα.
  • Να μπορούμε να παράγουμε μεγάλη ταχύτητα κατά την κίνηση, αυτό θα γίνει και με την συνεργασία του κορμού με ελαστικές στροφές σε μικρό χρόνο.
  • Να περιορίσουμε την σκληρότητα των μυών της πλάτης και των ραχιαίων.
  • Να αποκτήσουμε ελαστικότητα των μυών της λεκάνης.
  • Να αποκτήσουμε σωστή και ευέλικτη στάση που θα μπορεί να αλλάζει πολύ εύκολα (αυτό σχετίζεται με ένα σωστό πάτημα στο έδαφος).
  • Να επιτύχουμε καλά αντανακλαστικά και μικρό χρόνο επαφής της κρούσης με το στόχο.
  • Πολλές επαναλήψεις στην τεχνική που θα εφαρμόσουμε.
  • Συγκέντρωση στο στόχο.
  • Βελτίωση της συνολικής ελαστικότητας του κορμού, που θα μας βοηθήσει στην επίτευξη καλής συνεργασίας μεταξύ διαφορετικών μυϊκών ομάδων και στην αλτική μας ικανότητα.
Επίσης, σε κάθε περίπτωση πρέπει να γνωρίζουμε ότι ένα καλό αποτέλεσμα δεν έρχεται ποτέ γρήγορα ... απαιτείται κόπος, επανάληψη, χρόνος, επιμονή στο στόχο, βελτίωση σφαιρικά της σωματικής μας και της φυσικής μας κατάστασης και, τέλος, πνευματική και σωματική χαλάρωση. Όσο περισσότερη δύναμη βάζουμε στην κίνηση τόσο οι μύες μας, γίνονται λιγότερο αποδοτικοί κατά την επαφή και φυσικά ο χρόνος που μετρήσαμε παραπάνω μεγαλώνει, με αποτέλεσμα η δύναμη που παράγεται κατά την επαφή να γίνεται κατά πολύ μικρότερη.
Dr.Bill Ag.Drougas
Copyright ©2012

Η Μυική Ελαστικότητα και η Παραγωγή Δύναμης


Άρθρο του Dr. Βασίλη Αγ. Δρούγα  BSc.MSc.PhD, PgS

Η μαχητική ικανότητα σχετίζεται με την ικανότητα αντίληψης, την προσαρμοστικότητα και την ελαστικότητα των μυϊκών ομάδων που συμμετέχουν στην κίνηση. Αυτό είναι πολύ σημαντικό ιδιαίτερα σε εφαρμογές τεχνικών στο παραδοσιακό Γου Σού όπου οι αντιδράσεις και η παραγωγή δύναμης σε σχέση με το χρόνο είναι πολύ σημαντικές όπως συμβαίνει ιδιαίτερα  στο Σάντα.
Το Σάντα, που είναι μια από τις πλέον σημαντικές μορφές μαχητικής τεχνικής στα Κινέζικα στυλ, χρησιμοποιεί ένα μεγάλο αριθμό μυϊκών ομάδων κατά την κίνηση, έτσι καθίσταται ένα ιδιαίτερο στυλ εκπαίδευσης και λειτουργικής συνεργασίας μυών και αρθρώσεων.
Μάλιστα η συνεργασία αυτή θα πρέπει να είναι αρμονική, τέλεια, και να παράγει τη μέγιστη δυνατή ισχύ, σε λίγο χρόνο. Είναι πολύ σημαντικό να μπορούμε να επιτύχουμε το ποθητό αποτέλεσμα στην εφαρμογή της τεχνικής του Σάντα που σχετίζεται  με: Ταχύτητα, Ισορροπία,Ακρίβεια, Δύναμη, Ισχύ, Περιορισμένη ταλάντωση κορμού, Κινητική ισορροπία, Στατική ισορροπία, Ευλυγισία, Αλτικότητα, Ελαστικότητα και Επαναφορά.
Όλα τα παραπάνω έχουν μερικές βασικές συνιστώσες που σχετίζονται με το μυϊκό μας σύστημα αλλά και με τις αρθρώσεις που η κίνησή τους  ενεργοποιείται κατά την εφαρμογή της τεχνικής και έχει άμεση σχέση με την ικανότητα των μυώνων να δένουν αρμονικά σε αυτές και να συνεργάζονται πλήρως χωρίς πρόσθετη σπατάλη ενέργειας κατά τη χρήση τους.
Ένας έμπειρος μαχητής γνωρίζει πολύ καλά κάθε χρονική στιγμή το εύρος της κίνησης του μέλους του σώματός του που χρησιμοποιεί, το εύρος στο άνοιγμα της άρθρωσης, την παραγόμενη ισχύ της τεχνικής του και μπορεί να ελέγχει πολύ καλά και αποτελεσματικά το μυϊκό του σύστημα διατηρώντας την ελαστικότητα και την επαναφορά σε ικανοποιητικά επίπεδα.
Το μυϊκό μας σύστημα κατά την εκτέλεση μιας τεχνικής είτε αναφέρεται στα άνω, είτε στα κάτω άκρα, μπορούμε να το συσχετίσουμε με την ελαστική κίνηση ενός ελατηρίου που μαζεύει και τεντώνει αποθηκεύοντας και παράγοντας ενέργεια και συνεπώς ισχύ, που μπορεί από τη φυσική να μετρηθεί σε αντίστοιχη δύναμη όταν αναφερόμαστε σε επαφή ή σε αντίσταση. Για παράδειγμα επαφή γροθιάς στο σώμα, λαβή και έλξη ή άπωση στο σώμα του αντιπάλου.
Βέβαια η δύναμη αυτή δεν παράγεται μόνο από τη χρήση μιας και μόνο μυϊκής ομάδας αλλά ενισχύεται από την αντίστοιχη παραγωγή ισχύος που εμφανίζεται κατά τη μετατόπιση και άλλων μελών του κορμού όπου συνεισφέρουν σε σημαντικό βαθμό οι αρθρώσεις και φυσικά οι στάσεις που έχουν άμεση σχέση με την ικανότητα στήριξης, αυτό που θα ονομάζαμε στατική ισορροπία.
Στατική και Κινητική Ισορροπία
Η παραγόμενη δύναμη από ελαστικότητα είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη δύναμη που παράγεται από ένα σκληρό και δύσκαμπτο μυϊκό σύστημα κατά την κίνηση. Η ελαστικότητα και η δυνατότητα αποθήκευσης και παραγωγής ισχύος είναι πολύ σημαντικές ιδιαίτερα για μυϊκές ομάδες, που συμμετέχουν διαρκώς σε κίνηση και παραγωγή ισχύος αλλά και που καλούνται να λειτουργήσουν δυναμικά για τη στήριξη μεγάλου μέρους του υπολοίπου σώματος όπως γίνεται επί παραδείγματι με τους μύες των ποδιών, των ραχιαίων και των κοιλιακών.
Όταν ο συγχρονισμός κατά την κίνηση τέτοιων μυϊκών ομάδων καταστραφεί ή ως επί το πλείστων υστερεί, τότε η παραγωγή ισχύος μικραίνει και η ταλάντευση του σώματος γίνεται μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται ασταθής κινητική ισορροπία ή με πιο απλά λόγια το σώμα να ταλαντώνεται χάνοντας τη δύναμή του και την ενέργειά του προς διάφορα σημεία και κατευθύνσεις που δεν έχουν προβλεφθεί εκ των προτέρων.
Έτσι μια δυνατή κίνηση προς τα εμπρός του κορμού, με τέντωμα του χεριού σε γροθιά εξασθενίζει λόγω της ταλάντωσης αυτής και γιατί η ισχύς και η ενέργεια φυσικά διαχέεται αν η ταλάντωση αυτή μεγαλώνει ή δημιουργεί πρόσθετη αστάθεια στον κορμό του αθλητή.
Έτσι το αποτέλεσμα είναι κατά πολύ μικρότερο από το αναμενόμενο. Η ισχύς της τεχνικής είναι μικρή και ο αθλητής περισσότερο επιρρεπής σε ταλαντεύσεις με αποτέλεσμα να χάνει πιο εύκολα την ισορροπία του. Ένας έμπειρος μαχητής αυτό μπορεί να το εκμεταλλευτεί γρήγορα και αποτελεσματικά και να υπερτερήσει στη μάχη εναντίον του.
Η στατική ισορροπία και η κινητική ισορροπία είναι δύο διαφορετικά πράγματα και ορίζονται από διαφορετικούς τρόπους προσέγγισης. Η μία έχει σχέση με τις παραμέτρους που καθορίζονται από την ικανότητα στάσης και η άλλη από τις αντίστοιχες παραμέτρους που σχετίζονται με την κινητική συμπεριφορά του σώματος (Δρούγας Βασίλης: Παράγοντες που Επηρεάζουν την Κινητική Ισορροπία κατά την Κλασική Φυσική Μηχανική, 1ο Διεθνές Συνέδριο Κλασικού Αθλητισμού, Τρίκαλα 1 – 3 Νοεμβρίου 2002).
Θα πρέπει να εκπαιδευόμαστε με διαφορετικό τρόπο σε κάθε περίπτωση για καθένα από αυτά. Οι αθλητές, αλλά και καμιά φορά οι εκπαιδευτές, γνωρίζουν λίγα για αυτή τη διαφορά. Αν αναγκάσουμε το σώμα να λειτουργεί σαν όλον με σκοπό να παράγει μεγάλη ισχύ τότε θα αποτύχουμε.
Έτσι λοιπόν ιδιαίτερα στην περίπτωση των δραστικών και γρήγορων τεχνικών του Σάντα που λειτουργούν ταυτόχρονα πολλές μυϊκές ομάδες, αλλά και το σώμα παρουσιάζει συχνές ταλαντεύσεις γύρω από το κέντρο μάζας του ΚΜ (κέντρο βάρους) η ισορροπία στο μέγιστο δυνατόν και ο περιορισμός της ταλάντωσης στο ελάχιστο δυνατόν, είναι δύο σημαντικά στοιχεία στα οποία θα πρέπει να δώσουμε μεγάλο βάρος κατά την εκπαίδευση.
Σε κάθε περίπτωση η μυϊκή ελαστικότητα παίζει πρωτεύοντα ρόλο στην παραγωγή δύναμης και στην αποφυγή ταλαντώσεων εφόσον δεν περιορίζει το εύρος κίνησης και δεν απομονώνει τις μυϊκές ομάδες.
Ελαστικότητα και Σκληρότητα των Μυών
Ας δούμε ένα πολύ σημαντικό παράδειγμα για να καταλάβουμε το ρόλο της ελαστικότητας. Όλοι γνωρίζουμε το λάστιχο που χρησιμοποιούμε στη σφεντόνα, το πανάρχαιο αυτό όπλο που όμως είναι μια πολύ σημαντική εφαρμογή της ελαστικής παραμόρφωσης από τη φυσική επιστήμη.
Σύμφωνα με το Νόμο του Χούκ (F=k.X) όσο μεγαλύτερη είναι η διάταση του ελαστικού μέσου, δηλαδή όσο περισσότερο τεντώνει το λάστιχο που χρησιμοποιούμε, τόσο μεγαλύτερη είναι η αποθηκευμένη ενέργεια στο ελαστικό σώμα (EKX2). Δηλαδή, η αποθηκευμένη ενέργεια σε ένα ελαστικό σώμα πολλαπλασιάζεται πολύ γρήγορα με το μήκος Χ.
Για να τεντώσει όμως, θα πρέπει να έχουμε τη δυνατότητα να το επιτύχουμε, δηλαδή να μας το επιτρέπει το ελαστικό μέσο, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να έχουμε ένα πιο μαλακό (αλλά όχι τελείως μαλακό) λάστιχο. Τότε αν το αφήσουμε θα μας αποδώσει την αποθηκευμένη του ενέργεια και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Κάτι ανάλογο γίνεται και με το μυϊκό μας σύστημα, δηλαδή τις μυώδεις ελαστικές περιοχές του σώματός μας που χρησιμοποιούμε για την κίνηση και την παραγωγή δύναμης. Μάλιστα είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως αυτό λειτουργεί γατί όλο αυτό το σύστημα δένεται με τις αρθρώσεις μας που είναι υπεύθυνες για τη σωστή στάση και την ισορροπία μας κατά την κίνηση.
Έτσι, αν τοποθετήσουμε μια μικρή πέτρα σε ένα σκληρό λάστιχο και το τεντώσουμε το λάστιχο αυτό με την επαναφορά του θα μας εκτινάξει την πέτρα σε λίγα μόλις μέτρα και αν μας πετύχει ίσως δεν θα καταλάβουμε και πολύ πόνο. Αν όμως χρησιμοποιήσουμε ένα λάστιχο πιο μαλακό τότε μπορούμε να το τεντώσουμε περισσότερο και φυσικά πιο εύκολα. Όταν αφήσουμε ελεύθερο με την ίδια πέτρα αυτή θα εκτοξευθεί πιο μακριά και με μεγαλύτερη δύναμη.
Έτσι η ελαστικότητα παράγει μεγαλύτερη ταχύτητα, περισσότερη ενέργεια που μπορεί φυσικά να μας την αποδώσει και πιο γρήγορα. Το πιο σημαντικό είναι όμως ότι το φαινόμενο θα συμβεί πιο γρήγορα σχεδόν ακαριαία έτσι ώστε η ορμή του σώματος να αλλάξει πολύ γρήγορα, αυτό μεταφράζεται σε μεγαλύτερη ισχύ.
Συνεπώς, ένας σκληρός μυς είναι λιγότερο αποδοτικός και λιγότερο ευέλικτος όσον αφορά τη χρήση του, μάλιστα όταν αυτός χρησιμοποιείται συμπαρασύρει με τη σκληρότητά του και μεγάλο μέρος του κορμού με αποτέλεσμα να διαταράσσεται η ισορροπία και στατικότητα.
Η σκληρότητά του αυτή συμπαρασύρει και άλλους μύες με τους οποίους συνεργάζεται κατά τη χρήση του και έτσι το σώμα μας δένεται σφιχτά σαν μια μάζα που από την μεγάλη ισχύ που θέλουμε να επιτύχουμε χάνει την ισορροπία του και ταλαντώνεται ευκολότερα με αποτέλεσμα να είναι περισσότερο επιρρεπές σε ακινητοποιήσεις, ρίψεις κλπ.
Οι σκληροί μύες είναι υπεύθυνοι επίσης για τραυματισμούς και κακή στάση για την πρόκληση οσφυϊκών και αυχενικών μετατοπίσεων και για τα προβλήματα στις αρθρώσεις του γονάτου και του αγκώνα.
Ολιστική Συνεργασία των Ομάδων του Μυϊκού Συστήματος
Στο Σάντα λοιπόν θέλουμε γρήγορη απόκριση σε συναισθηματικά και νευρομυϊκά ερεθίσματα και φυσικά παραγωγή δύναμης σε μικρό χρονικό διάστημα. Αυτός είναι ένας πολύ σημαντικός συνδυασμός ταχύτητας, ακρίβειας και ισχύος προς το στόχο. Για να έχουμε καλύτερα αντανακλαστικά είναι σίγουρο ότι θα πρέπει να δουλέψουμε σε σημαντικό βαθμό με ελαστικούς μύες και εξειδικευμένη εκπαίδευση.
Ένας βαρύς μυς, σκληρός, γίνεται λιγότερο αποδοτικός στη χρήση του και στην ανταπόδοση ερεθισμάτων σε σχέση με έναν ελαστικό μυ αντίστοιχα. Πρέπει επίσης να γνωρίζουμε ότι οι μεγάλοι μύες έχουν μεγαλύτερη απόδοση ισχύος σε σχέση με τους πιο μικρούς σε όγκο, αλλά έχουν μικρότερη ικανότητα ανακλαστικής απόδοσης, και διαφορετική ελαστικότητα. Έτσι πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα και να εκπαιδεύονται με διαφορετικό τρόπο.
Είναι επίσης πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η απόδοση μιας μυϊκής ομάδας εξαρτάται επίσης από την εποχή του έτους, την υγρασία και τη θερμοκρασία, την φυσική του αντοχή, τη φυσική κατάσταση του ατόμου και την εκπαίδευση και το στυλ που ακολουθεί μακρύ, κοντό, ψηλό ή χαμηλό.
Σε κάθε εφαρμογή μιας τεχνικής πρέπει να καταλάβουμε ότι συνεργάζονται αποτελεσματικά οι μύες με τις αρθρώσεις, το μπροστά μέρος του σώματός μας το πίσω και το πάνω μισό με το κάτω μισό. Έτσι, το σώμα μας για να παράγει μια αποτελεσματική ισχύ και μεγάλη δύναμη θα πρέπει να λειτουργήσει ομοιόμορφα από το πέλμα μέχρι το πάνω μέρος του κεφαλιού μας.
Περιληπτικά Συμπεράσματα
Πρέπει λοιπόν να προσέξουμε την εκπαίδευση για διεύρυνση του εύρους κίνησης των αρθρώσεων μας, την αποτελεσματική ελαστικότητα των βασικών μυώνων που θα χρησιμοποιούμε κατά την τεχνική, και τον τρόπο που τους χρησιμοποιούμε σε σχέση με τον υπόλοιπο κορμό.
Μην ξεχνάτε ότι οι μύες αυτοί παρασύρουν και έναν μεγάλο αριθμό από άλλες μυϊκές ομάδες όταν συσπώνται, θα πρέπει να περιορίσουμε τον μυϊκό κάματο και το μυϊκό στρες γιατί αυτό είναι συσσωρευτικό για τους μύες. Ιδιαίτερα αυτό είναι πολύ σημαντικό στα εντατικά λεπτά μάχης των αθλητών.
Πρέπει να γνωρίζουμε ότι η κοπιαστική επανάληψη δεν είναι απαραίτητα αυτή που θα μας δώσει τα ποθητά αποτελέσματα, απεναντίας μπορεί να μας δημιουργήσει ανεπανάληπτες τενοντίτιδες που θα καθυστερήσουν την ομαλή σύσπαση και διάταση των μυών που θα εκπαιδεύσουμε. Το μέτρο είναι η βασική αρχή των πάντων.
Οι μύες είναι ζωτικής σημασίας συνδετήριοι κρίκοι με τις αρθρώσεις μας και κάθε βλάβη τους αποτυπώνεται πάνω σε αυτές, με αποτέλεσμα με την πάροδο του χρόνου να εμφανίζονται δυσμορφίες και περιορισμός της κινητικότητάς τους, με σημαντικές συνέπειες στην ορθοσωμία μας και στο ευρύτερο μυϊκό μας σύστημα.
Ενεργοποιείστε πολλές μυϊκές ομάδες στην εκπαίδευσή σας και στην προετοιμασία ώστε να είναι έτοιμοι να εργαστούν αποτελεσματικά και με απόλυτη συνεργασία όταν αυτό τους ζητηθεί. Έτσι θα λειτουργήσουν αποτελεσματικά, γρήγορα και συνεργατικά με άλλες μυϊκές ομάδες που θα χρειαστούμε.
Και μην ξεχνάτε:
Η μαχητική ικανότητα είναι κατώτερη από την ταχύτητα και η ταχύτητα είναι κατώτερη από την πνευματική δύναμη.
«Η Μυϊκή Ελαστικότητα και η Παραγωγή Δύναμης στο Sanda»
Copyright
© 2012by Dr. Bill Ag. Drougas.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για ερωτήσεις ή περισσότερες πληροφορίες στο email :
bdrougas@yahoo.com
Διαβάστε ακόμα ερευνητικές μου εργασίες στο διαδίκτυο στη σελίδα μου:
www.billdrougas.blogspot.com
www.healthtaichimovement.blogspot.com

Τα Ηπειρωτικά Τοξοειδή στη Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης

Δείτε τα Ηπειρωτικά Τοξοειδή στην  New York Public Library

http://nypl.bibliocommons.com/search?q=Arches+--+Greece+--+Epirus&t=subject

Επισκεφθείτε τη Βιβλιοθήκη στη διεύθυνση
http://www.nypl.org/

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΓΑΛΙΑΝΔΡΑ- ΑΡΤΙΝΟΥ

Κατασκευαστική ομορφιά και ηπειρώτικη αρχοντιά

«Ηπειρώτικα τοξοειδή-Γεωμετρία, Μορφές, Λαογραφία» του συγγραφέα Βασίλη Αγ. Δρούγα

Τοξοειδή: καμπυλωτές γεωμετρικές  κατασκευές σε μορφή τόξου, που χρησιμεύουν στη διακόσμηση αλλά και τη στήριξη μεγάλου βάρους ή τη δημιουργία σύνδεσης σημείων του χώρου που απέχουν σημαντική απόσταση μεταξύ τους
Β. Δρ.

Του Χαράλαμπου Γαλιάνδρα-Αρτινού
Αδήριτη είναι σήμερα όσο ποτέ άλλοτε η ανάγκη να περισώσουμε την παράδοση και την ιστορία μας. Επ΄αυτού εργάστηκαν και εργάζονται πολλοί προκειμένου να έρθει στην επιφάνεια η πολιτιστική ταυτότητα κάθε περιοχής της χώρας μας.
Όσον αφορά το χώρο της Ηπείρου μεταξύ των διακριθέντων ερευνητών περιλαμβάνεται και ο Αρτινός δημιουργός Βασίλης Αγ. Δρούγας, διακριθείς για την πολύτιμη προσφορά του στη διάσωση των περίτεχνων τοξοειδών δημιουργημάτων που κοσμούν αρχοντικά οικοδομήματα, εκκλησίες, γιοφύρια, πίνακες, κεντήματα. Σπάνια και πανέμορφα καλλιτεχνήματα, που μας τα πρόσφερε αναλυτικά, επιστημονικά, κατά κλάδο και ονομαστικά, σχεδιασμένα  και φωτογραφημένα στο εξαιρετικό πόνημά του «Ηπειρώτικα τοξοειδή-Γεωμετρία. Μορφές, Λαογραφία». Ένα πόνημα-παρακαταθήκη στην ιστορία της Αυτοκρατορίας της Πέτρας, την αρχέγονη και διαχρονική Ήπειρο, τους τεχνίτες, τα μαστοροχώρια, τις αθάνατες δημιουργίες, τους ανθρώπους, τα υλικά, τις δυσκολίες, τις αμοιβές, τους θρύλους, τους μύθους, τις δοξασίες. Ακόμη την εξάπλωση της ηπειρώτικης τοξοειδούς δημιουργίας στα Βαλκάνια και τις μεσοανατολικές χώρες, στα ξένα και τα μακρινά όπου διέπρεψαν οι Ηπειρώτες σμιλευτές της πέτρας, άριστοι τεχνίτες, κτιστάδες και δημιουργοί περίτεχνων οικοδομημάτων, γιοφυριών, εκκλησιών και μιναρέδων, παλατιών και αρχοντικών, υδραγωγείων, λιθόστρωτων δρόμων.
Ένα βιβλίο-κατάθεση ψυχής στις σελίδες  του οποίου περιέχονται κοινωνικά, λαογραφικά και ιστορικά στοιχεία διασταυρωμένα και τεκμηριωμένα μετά από εμπεριστατωμένη έρευνα και επιστημονική ανάλυση περί των τοξοειδών κατασκευών της Ηπείρου. Στοιχεία που έχουν να κάνουν με αρχιτεκτονική, γλυπτική και σκαλιστική διαχρονική ηπειρώτικη τεχνοτροπία. Αθάνατες δημιουργίες και περίτεχνες και πανέμορφες κατασκευές από την εποχή της Αμβρακίας, της Δωδώνης, της Νικόπολης, του Ζαγορίου, των Τζουμέρκων και της Χώρας των Αθαμάνων, του Πύρρου και των Κομνηνοδουκάδων, της βασίλισσας Θεοδώρας. Ανεκτίμητη αρχιτεκτονική κληρονομιά 2.500 και πλέον ετών που καταμαρτυρεί την παρουσία της Ηπείρου στο διάβα των αιώνων .Μια ιστορική αναδρομή στη σχεδιαστική και κατασκευαστική ιδιομορφία των ηπειρωτών, της χώρας της πέτρας, αλλά και του απέραντου πράσινου και των κρυστάλλινων νερών.
Στο επιστημονικά τεκμηριωμένο πόνημα-φωτοσχεδιαστικό λεύκωμα καταγράφονται αναλυτικά τα τοξοειδή δημιουργήματα, η αρχιτεκτονική τους, οι κοινωνικές προσεγγίσεις, οι ιδιαιτερότητες, τα ονόματα οικογενειών κτιστάδων, τα μπουλούκια που συγκροτούσαν κάθε συνεργείο, η καταγωγή τους, η ιστορία της πλάκας και της πέτρας, τα υλικά που χρησιμοποιούσαν και η αντοχή τους, οι τόποι δημιουργίας και οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν, ο ξενιτεμός, ο νόστος και ο γυρισμός, οι ευεργέτες, οι εργάτες και το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσαν.
Ανεκτίμητη η προσφορά του συγγραφέα αφού από το πόνημά του αντλούνται  σημαντικές πηγές γνώσεων περί των τοξοειδών κατασκευών. Απαραίτητο  «εργαλείο» για αρχιτέκτονες, μηχανικούς, σχεδιαστές, μαστόρους, τεχνίτες και σμιλευτές της πέτρας. Γι΄αυτό και δεν πρέπει να λείπει από τις βιβλιοθήκες όσων ασχολούνται με τοξοειδείς κατασκευές. Για την προμήθειά του απευθυνθείτε στο συγγραφέας κ. Δρούγα στη διεύθυνση Κ. Κρυστάλλη 120, 47100 Άρτα και στην ηλεκτρονική διεύθυνση bdrougas@yahoo.com    

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΟΥ ΣΟΥ

<><>
<><>
25.1

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΓΟΥ ΣΟΥ
Το Wushu, ένα από τα παλιά τιμημένο άθλημα στη Κίνα τόσο πίσω στο χρόνο όσο οι οικογενειακές κοινότητες στις πρωτόγονες κοινωνίες.
Την εποχή εκείνη, εμφανίστηκαν το “Xi” (άθλημα) της Jaodi (πάλης) και το “Wu” (χορός ή άσκηση) του “Ganqi” (τσεκούρι και ασπίδα). Αυτά είναι τα παλαιότερα έμβρυα του Wushu, που χρησίμευσαν σαν μέσα για την επίτευξη υγείας, για θεραπεία από ασθένειες, για μακροζωία, για ανάπτυξη μαχητικής θέλησης, για εκπαίδευση σε στρατιωτικές ικανότητες στα μέλη αυτών των κοινωνιών.
Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Shang και Zhou, εμφανίστηκαν δραστηριότητες του Wushu, που χρησίμευσαν σαν μέσα εκπαίδευσης στρατιωτών και σαν μάθημα, όπως και κατά τη διάρκεια των κρατικών πολεμικών περιόδων δόθηκε έμφαση στις εφαρμογές για το πεδίο της μάχης.
Για την επιλογή στρατιωτών, ο διαγωνισμός “Jiao” (πάλης) γινόταν κάθε χρόνο την άνοιξη και το φθινόπωρο. Τότε η δραστηριότητα μάχης με σπαθί έγινε πολύ δημοφιλής.
Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Qin και Han, αθλήματα χορού παρόμοια με τις ασκήσεις ρουτίνας, όπως το παιχνίδι του πλατύστομου σπαθιού, του τσεκουρομάχαιρου, του σπαθιού, του κονταριού με διπλό τσεκούρι, εμφανίστηκαν διαδοχικά. Δραστηριότητες, όπως η μάχη με γυμνά χέρια, ο διαγωνισμός πάλης και η μάχη με σπαθί αναφέρονται στα “Χρονικά των τεχνών” / “βιβλίο Han”: “Βιογραφία του Αυτοκράτορος Wu” / “βιβλίο Han και πρόλογος” / “σε παραβολή”.
Κατά τη διάρκεια των δυναστειών Tang και Sung με συμμετοχή πολιτών δημιουργήθηκαν πολλές οργανώσεις Wushu, όπως η σχολή Yinglue (παιχνίδι του ραβδιού) η σχολή τοξοβολίας, η σχολή Xiangpu (παρόμοιο με το σημερινό σούμο) και Xiangpu καλύβα κ.λ.π. Εμφανίστηκαν επίσης οι ονομαζόμενοι Luqi, άνθρωποι που κέρδιζαν τη ζωή τους παρουσιάζοντας στους δρόμους; “Άσκηση στις γροθιές”, “Κλωτσιές”, “Άσκηση στο ραβδί”, “Παιχνίδι του ράβδιού”, “Χορός με σπαθί και δόρυ”, “Χορός του σπαθιού”, “ Δόρυ και ασπίδα”, “Σπάθι και ασπίδα”.
Επειδή ήταν δημοφιλής, η μάχη με γυμνά χέρια και το σούμο εμφανίστηκε το είδος διαγωνισμού Leitai (μια ανοιχτή παλαίστρα για συναγωνισμό). Υπήρχαν διαιτητές και απλοί αγωνιστικοί κανόνες γι’ αυτούς τους ήδη υπάρχοντες διαγωνισμούς και οι νικητές αμείβονταν γενναιόδωρα.
Σκήνες πάλης και μάχης αναφέρονται στο “χρονικά πάλης” του Tiaoluzi.
Η πυγμαχία και το παιχνίδι των όπλων αναφέρονται στην ιστορία ως εξής: 32 φόρμες, πυγμαχία 6 βημάτων, πυγμαχία του πιθήκου, πυγμαχία Bazi, πυγμαχία Si, πυγμαχία Shaolin, εσωτερική πυγμαχία, ραβδί του Yudayou, ραβδί Qingtian (πράσινο χωράφι), ραβδί Shaolin, ραβδί του Zhang, δόρυ του Yang, δόρυ του Ma, μικρό ακόντιο του Li, καλάμι του Sha, δόρυ του Liuhe, δόρυ του Emei, δόρυ Shaolin, απλό πλατύστομο σπαθί, διπλό πλατύστομο σπαθί, πλατύστομο σπαθί Yanyue, 24 φόρμες με σπαθί κ.λ.π. : Κατά τη διάρκεια της δυναστείας Qing με την ανάπτυξη της πυγμαχίας και του παιχνιδιού των όπλων, διαμορφώθηκαν σταδιακά διάφορες σχολές γι’ αυτό, όπως Taijiquan, Xingyi Quan, (πυγμαχία φόρμας και θέλησης), Baguazhang (8 διαγράμματα παλάμης). Διαμορφώθηκε σύστημα πάλης και αναπτύχθηκε επίσης η μάχη με γυμνά χέρια.
Το καιρό της Δημοκρατίας της Κίνας (1912 - 1949) εμφανίστηκαν παλλές οργανώσεις Wushu με τη μορφή πυγμαχικών συλλόγων όπως η Εταιρεία των δεξιοτεχνών των πολεμικών τεχνών και η Εταιρεία φυσικής αγωγής. Η αθλητική Εταιρεία Jingwu ιδρύθηκε στη Σαγκάη το 1910 και διαδοχικά ιδρύθηκαν η Κινέζικη Εταιρεία δεξιοτεχών πολεμικών τεχνών και η πυγμαχική. Εταιρεία Zhirou. Αυτοί οι σύλλογοι Wushu επέδρασαν σημαντικά στη διάδοση και την εξέλιξη του Wushu.
Το 1928 ιδρύθηκε από τη δημοκρατική κυβέρνηση στο Nanjing το Κεντρικό Ιστιτούτο Wushu. Μετά απ’ αυτό ιδρύθηκαν τοπικά Ινστιτούτα Wushu σε πόλεις, επαρχίες, πρωτεύουσες επαρχιών. 2 εθνικά πρωταθλήματα οργανώθηκαν από το Κεντρικό Ινστιτούτο το 1928 και το 1933 στο Nanjing όπου διεξήχθη συναγωνισμός σε μακρά όπλα, κοντά όπλα, ελεύθερη πυγμαχία και πάλη. Το 1939 οργανώθηκε Κινέζικη αποστολή Wushu για να επισκεφθή την Ανατολική Ασία. Το ίδιο έτος η Κινέζικη ομάδα Wushu πραγματοποίησε επίδειξη στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Βερολίνο.
Μετά την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, το Wushu αποτέλεσε στοιχείο της σοσιαλιστικής κουλτούρας, της φυσικής αγωγής και του αθλητισμού για το λαό και εξελίχθηκε θεαματικά.. Το 1953 κατά την εθνική επίδειξη παραδοσιακών αθλημάτων στο Tianjin το Wushu ήταν το κύριο άθλημα. Το Wushu χαρακτηρίστηκε κανονικό μάθημα για το τμήμα φυσικής αγωγής των τοπικών αθλητικών Ινστιτούτων. Το 1956 ιδρύθηκε στο Πεκίνο η Κινέζικη Ομοσπονδία Wushu.Έτσι το Wushu μεταβλήθηκε σε επίσημο αθλητικό γεγονός. Η πρώτη διατύπωση “Κανόνων συναγωνισμού του Wushu” συντάχθηκε από τη Κρατική Επιτροπή φυσικής αγωγής και αθλητισμού το 1958. Ασκήσεις ρουτίνας όπως το απλοποιημένο Taijiquan, Changquan, το παιχνίδι του πλατύστομου σπαθιού, το παιχνίδι του σπαθιού, το παιχνίδι του ακοντίου, το παιχνίδι του ραβδιού, ανώτερου μέσου και στοιχειώδους επιπέδου, δημοσιεύθηκαν διαδοχικά και βοήθησαν πάρα πολύ στη δημοτικότητα και την εξάπλωση του Wushu.
Το γενικό και το ειδικό κυβερνητικό πρόγραμμα ανάπτυξης του Wushu που εκπονήθηκαν πρόσφατα από το πρώτο Εθνικό Συνέδριο Wushu που έγινε στο Πεκίνο το 1982, επέφεραν ανάπτυξη του Wushu σε νέα κλίματα. Υπό την αιγίδα της Κινέζικης φυσικής αγωγής, της Επιτροπής Αθλητισμού και της Κινέζικης Ομοσπονδίας Wushu ιδρύθηκαν ομοσπονδίες Wushu, σχολές Wushu, σύλλογοι Wushu, εταιρείες έρευνας, ομάδες Wushu από αθλητικές σχολές ερασιτεχνών, διδακτικά κέντρα, σε πόλεις και διάφορες περιοχές, διαμορφώνοντας ένα δίκτυο δραστηριοτήτων Wushu για τις μάζες και ένα φαρδύ μοναπάτι για την εξέλιξη του Wushu.
Όλα τα σχολεία έκαναν το Wushu μέρος της φυσικής αγωγής. Σύλλογοι Wushu και ομάδες οργανώθηκαν σε μερικά κολλέγια και πανεπιστήμια. Η ειδικότης του Wushu άρχισε να διδάσκεται σε Ινστιτούτα Φυσικής Αγωγής σε πτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο. Το πτυχίο Master για το Wushu ορίσθηκε από το Συμβούλιο Επικρατείας το 1984. Εγκρίθηκε από τη Κινέζικη Κυβέρνηση η ίδρυση του Κινέζικου Ινστιτούτου Έρευνας για το Wushu το 1986 με υψηλού επιπέδου αρμοδιάτητα για τη διενέργεια ακαδημαϊκής και τεχνικής έρευνας για το Wushu.
Για να μεταλαμπαδεύσει και να εξελίξει αυτή τη πολύτιμη πολιτιστική κληρονομιά διεξήχθει μια εθνικού εύρους έρευνα για να αποκαλύψει τη κατάσταση γενικά του Wushu στη Κίνα. Η εργασία ανακάλυψης, συλλογής και συγκόλλησης υπήρξε επιτυχής. Με βάση αυτά ολοκληρώθηκαν και εκδόθηκαν τα βιβλία “Λεπτομερής σκιαγραφία της Ιστορίας του Κινέζικου Wushu”, “Αρχεία της Κινέζικης Πυγμαχίας και οπλομαχίας”
Ο συναγωνισμός σε πειραματικό επίπεδο στην ελεύθερη πυγμαχία ξεκίνησε το 1979 και εξελίχθηκε σε αθλητικό γεγονός το 1989.
Με σκοπό τη συμβολή στην υγεία και την ευεξία του ανθρώπινου όντος και την εγκαθίδρυση του Wushu σαν ένα αθλητικό γεγονός για την ανθρωπότητα, η προβολή του αθλήματος στο εξωτερικό πραγματοποιήθηκε μετά το 1983 μέσω προγραμμάτων “βήμα προς βήμα”
Η κεντρική και οι τοπικές διοικήσεις, έστειλαν αποστολές Wushu, ομάδες, δασκάλους και ειδικούς στο εξωτερικό για να κάνουνε επιδείξεις και διαλέξεις. Το πρώτο Διεθνές Τουρνουά Wushu διεξήχθη στο Xian το 1985, και σχηματίσθηκε η Προκαταρκτική Επιτροπή για τη Διεθνή Ομοσπονδία Wushu. Το 1986 το δεύτερο Διεθνές Τουρνουά Wushu διεξήχθη στο Tianjin. Το 1987 διεξήχθη το πρώτο πρωτάθλημα Ασίας Wushu στο Yokohama της Ιαπωνίας και ιδρύθηκε η Ασιατική Ομοσπονδία Wushu. Το 1988 διεξήχθησαν στην Κίνα το Διεθνές Φεστιβάλ Wushu και ο Διεθνής Διαγωνισμός και το Διεθνές Τουρνουά ελεύθερης πυγμαχίας στο Hangrhan και το Shenrshen, που διαμόρφωσαν την ελεύθερη πυγμαχία σε άθλημα με κανονισμούς στη διεθνή αρένα. Το δεύτερο Ασιατικό Πρωτάθλημα Wushu έγινε στο Hong Kong το 1989. Το 1990 στους ΧΙ Ασιατικούς αγώνες στο Πεκίνο το wushu εισήχθη ως επίσημο άθλημα.
Ομάδες Wushu από 11 χώρες και περιοχές συμμετείχαν στο διαγωνισμό Wushu. Το ίδιο έτος επισήμως ιδρύθηκε η Διεθνή Ομοσπονδία Wushu.
Όχι μόνο έλαβε το Wushu μεγάλη ανάπτυξη στη χώρα του τη Κίνα, αλλά επίσης βαθμιαία υλοποιήθηκε ο μεγάλος στόχος “η διάδοση παγκοσμιώς του Κινέζικου Wushu”.
Το Κινέζικο Wushu έχει ταξινομηθεί σε δύο μείζονες κατηγορίες με κριτήριο τη μορφή της άσκησης ρουτίνας και την ελεύθερη πυγμαχία.
1) Οι ασκήσεις ρουτίνας
Οι ασκήσεις ρουτίνας του Wushu που πραγματοποιούνται είτε με γυμνά χέρια είτε με όπλα, ή με “set“ μάχης περιλαμβάνουν κλωτσιές, χτυπήματα, κινήσεις ρίψης, αρπαγής, χτυπήματος και σπρωξίματος μέσα σε set ασκήσεως ρουτίνας σύμφωνα με ορισμένους κανόνες και πρότυπα που περιλαμβάνουν ποικίλους συνδιασμούς επίθεσης και άμυνας, προώθησης και υποχώρησης, δυναμικές και στατικές θέσεις, ταχύτητα και βραδύτητα, σκληρότητα και απαλότητα, σταθερότητα και αδειοσύνη κ.λ.π.
Α) Ασκήσεις Wushu με γυμνά χέρια: Σ΄αυτή τη κατηγορία ανήκουν όλες οι τεχνικές μάχης με γυμνά χέρια, που περιλαμβάνουν Changquan (Chanquan και Huaquan) taijiquan, nanquan, Xingyiquan, banguazhang, bajiquan, tonghiquan, fanziquan, pignaquan, chnojiaoquan, ditangquan, xiangxingquan, κ.λ.π.
α) Changquan που περιλαμβάνει chanquan και huaquan, είναι μια μεγάλη σχολή το Wushu, που χρησιμοποιεί τις τρείς φόρμες παλάμης quan zhang και gai και τις πέντε στάσεις gongbu, mabu, xubu και xiebu. Χαρακτηρίζεται από άνετες και ανοιχτές στάσεις γρήγορες και δυνατές κινήσεις και καθαρό ρυθμό. Χρησιμοποιεί τεχνικές άλματος, κυλισμάτων και πτώσεων. Το Chaquan το huaquan και άλλες μορφές του changquan καθένα απ’ αυτά έχει μοναδικό στύλ και τα δικά του χαρακτηριστικά γνωρίσματα.
β) Το Taijiquan είναι μαλακό ελαφρά και αργή άσκηση με γνωρίσματα τις συνεχείς, τις κυκλικές και ρέουσες κινήσεις. Διάφορα στο taijiquan φανερώνουν διαφορετικές απόψεις.
γ) Το Nanquan περιλαμβάνει όλες τις σχόλες Wushu που είναι δημοφιλείς στη Νότια Κίνα. Υπήρξε μια ποικιλία σχολών και στύλ όπως των οικογενειών Hang, Liu, Lai, Li και Mo στην επαρχία Gnangdong και των σχολών Yongchun και Wuzu στην επαρχία Fujian. Καθένα απ’ αυτά παρουσιάζει τα δικά του γνωρίσματα παρ’ όλα τα κοινά σημεία, της ισχυρής εκκένωσης δύναμης την σταθερότητα και τη στερεότητα της εργασίας των ποδιών, τις κοφτές κινήσεις, τη σωστή τοποθέτηση του σώματος για να είναι έτοιμο να αντιδράσει σε επίθεση από κάθε διεύθυνση. Οι αθλητές που επιδεικνύουν το Nanquan συχνά κραυγάζουν και τεντώνουν τους μυς τους όταν εφαρμόζουν δύναμη.
δ) Το Xingyiquan πάντα ξεκινά από θέση όπου το βάρος του σώματος κυρίως τοποθετείται στο πίσω πόδι (santishi). Χρησιμοποιεί το κόψιμο με τη παλάμη, την ευθεία κίνηση (σφύριγμα) του αέρα, το τιρμπουσόν, το πλάγιο χτύπημα - σπρώξιμο και την αιώρηση σαν τις βασικές του τεχνικές. Αυτό το στυλ Wushu μιμείται τις χαρακτηριστικές κινήσεις ορισμένων ζώων όπως του δράκου, της τίγρης, του πιθήκου, του αλόγου, της χελώνας, του κόκορα, του γερακιού, του χελιδονιού, του φιδιού, του αετού και της αρκούδας. Το Xingyiquan χαρακτηρίζεται από απλές και σταθερές κινήσεις, κατευθείαν προώθησης και συμπαγείς ασκήσεις ρουτίνας.
ε) Το Baguazhang χαρακτηρίζεται από ειδική εργασία στα πόδια και περιστροφή του σώματος. Χρησιμοποιεί τεχνικές παλάμης changing, σπρωξίματος, αρπαγής, μεταφοράς, οδήγησης, τρυπήματος, κοψίματος, μπλοκαρίσματος, κ.λ.π. Ο αθλητής που κάνει την επίδειξη περπατά σταυρωτά προς όλες τις διευθύνσεις. Γνωρίσματά του είναι οι γρήγορες κινήσεις του σώματος, η εύκαμπτη λειτουργία των ποδιών και οι διαρκείς αλλαγές διεύθυνσης.
στ) Το Baijiquan είναι σχολή μάχης της πυγμαχίας με γνωρίσματα συντομίας, με κοφτερό τρύπημα, ισχυρό πλησίασμα, κρούση των ώμων, τεχνικές πιέσης και υποστήριξης.
Οι ασκήσεις ρουτίνας είναι συχνά σύντομες και καλά πλεγμένες και εκτελούνται με βίαια δύναμη. Βαρύ πάτημα κάτω του ποδιού και τολμηρό πλησίασμα χρησιμοποιούνται συχνά για να υποβοηθήσουν την εφαρμογή δύναμης.
ζ) Το Tongbeiquan χαρακτηρίζεται από πέντε βασικές τεχνικές: το ρεύμα αέρος από το πίσω χέρι, το χαστούκι, η διείσδυση τρύπημα, η υποστήριξη με την παλάμη και το ρεύμα αέρος τιρμπουσόν, όλες πολύ στενά συνεργάσιμες η μία με την άλλη και που συμπληρώνονται από άλλες οκτώ τεχνικές: αρπαγή,
γάντζωμα, τρίψιμο, κόψιμο, κομμάτιασμα, μπήξιμο, ράπισμα. Ένα ειδικό γνώρισμα είναι ότι το χέρι χτυπά με την παλάμη και σκίζει τον αέρα με τη μορφή της γροθιάς. Το λύγισμα των ώμων και το στρίψιμο του καρπού χρησιμοποιούνται έτσι ώστε τα μπράτσα να χτυπούν μακριά με ξαφνική γρήγορη και εκρηκτική δύναμη.
η) Το Fanziquan χρησιμοποιεί σύντομες γρήγορες και ζωηρές κινήσεις, συμπαγείς και καλοπλεγμένες ασκήσεις ρουτίνας και γρήγορη εφαρμογή δύναμης. Το Fanziquan χαρακτηρίζεται από τη γρήγορη διαδοχική εναλλαγή των κινήσεων των χεριών και των ποδιών και συνήθως διάφορες τεχνικές εφαρμόζονται ταυτόχρονα με ένα ξέφρενο τρόπο.
θ) Το Piguan είναι μια πολεμική τέχνη με χτυπήματα μεγάλου βεληνεκούς. Χαρακτηρίζεται από το πλησίασμα από μακρυά, τις ισχυρές επιθέσεις που συνοδεύονται από τεχνικές μάχης. Βίαιη ένταση και συστολή, υποχώρηση και απόκρουση χαρακτηρίζουν της επιδείξεις του. Η εφαρμογή των τεχνικών απαιτεί γρήγορη μέση και εύκαμπτο ισχίο τα μπράτσα χαλαρά και σταυρωμένα και η δύναμη να επικεντρώνεται στους ώμους και στα μπάτσα.
ι) Το Shaolinquan είναι ένα μεγάλο σύστημα από λαβές μεγάλης ποικιλίας και διαφορετικών στύλ και συμπεριλαμβάνει dahongquan, xiahongquan, paoquan, meihuaquan, qixingquan και luohanquan. Το Shaolinquan όπως διδάσκεται στο Μοναστήρι Shaolin στο Song Slan στην επαρχία Henan έχει χαρακτηριστικά γνωρίσματα κατευθείαν μπροστά μικρές, συμπαγείς και πολύ ισχυρές στάσεις και κινήσεις. Μια ιδιαιτερότητα είναι ότι η πυγμή χτυπά με το μπράτσο ούτε χαλαρό ούτε σφιγμένο. Η κατάληξη της κίνησης συνοδεύεται συχνά από ηχηρή εκπνοή (ρουθούνισμα).
ια) Το Chuojiquan χαρακτηρίζεται από τεχνικές επίθεσης με τα πόδια. Οι βασικές τεχνικές για τα πόδια περιλαμβάνουν πάτημα, κλωτσιά, εγκλωβισμό, σκόπευση, προσποίηση, βηματισμό και συνθλιπτικά πλήγματα. Στη προπόνηση κάθε βήμα ακολουθείται από κλωτσιά με εναλλάξ κινήσεις χεριού και ποδιού. Είναι λαμπρό στύλ για τεχνικές για τα πόδια.
ιβ) Το Ditangquan έχει σαν χαρακτηριστικό του στύλ το κύλισμα, πέσιμο, συστροφή και αναστροφή. Εμπεριέχει πολλά ακροβατικά στοιχεία και όσο περισσότερα γίνονται αυτά τόσο παρουσιάζει και υψηλότερο βαθμό δυσκολίας.
ιγ) Το Xiangxingquan είναι τέχνη μίμησης και μάχης που περιέχει τεχνικές μάχης κατ’ απομίμηση ζώων, πουλιών ή κατ’ αναπαράσταση διαφόρων προσώπων. Περιέχει πολλά στυλ όπως το γδάρσιμο από νύχια του αετού, το αρπακτικό σαρκοβόρο έντομο, το στυλ του πιθήκου, το στύλ του φιδιού, το στύλ του μεθυσμένου. Το Xiang-x-ingquan δίνει έμφαση στη μίμηση του πνεύματος ορισμένων ζώων ή προσώπων. Κάνοντας πρακτική του Xiang-xingquan κάποιος πρέπει όχι μόνο να μιμηθεί τη μορφή κάποιου αλλά και πλήρως να επιδείξει τα χαρακτηριστικά του Wushu επίθεσης και άμυνας.
Β) Τα όπλα.
α) Κοντά όπλα που περιλαμβάνουν, σπαθί, ξίφος και μαχαίρι.
β) Μακριά όπλα που περιλαμβάνουν ακόντιο, ραβδί, γιαταγάνι και
σπαθί με μακριά λαβή.
γ) Διπλά όπλα που περιλαμβάνουν, διπλά σπαθιά, διπλά ξίφη, διπλούς
γάτζους, διπλές τσεκουρολόγχες και διπλά δικέφαλα ακόντια.
δ) Μαλακά όπλα όπου περιλαμβάνουν εννιάχορδο μαστίγιο, διπλό
μαστίγιο, απλό σπαθί με μαστίγιο, τρίπτυχο ραβδί, μετεωριζόμενο
σφυρί και σκοινί με ακόντιο.
Γ) Σετ πυγμαχίας
α) Πυγμαχία με γυμνά χέρια όπως γροθιές και αρπαγές με ένα αντίπαλο πυγμάχο
β) Πυγμαχία με όπλα όπως μάχη με σπαθιά, μάχη με ξίφη, μάχη με ακόντια, μάχη με ραβδιά, απλό σπαθί εναντίον ακοντίου, διπλά σπαθιά εναντίον ακοντίου, σπαθί με μακριά λαβή εναντίον ακοντίου, τρίπτυχο ραβδί εναντίον ακοντίου.
γ) Γυμνά χέρια εναντίον όπλων όπως σπαθί, ακόντιο, ή διπλά ακόντια.
Δ) Ομαδικές Ασκήσεις.
Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει όλες τις ασκήσεις που εκτελούνται από 6 ή περισσότερα πρόσωπα με ή χωρίς όπλα, δημιουργώντας σχήματα με συγχρονισμένες κινήσεις. Αυτές οι ασκήσεις παρουσιάζονται συχνά με τη συνοδεία μουσικής.
2) Ελεύθερη μάχη.
Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει όλων των ειδών την ελεύθερη μάχη, μεταξύ δύο αντιπάλων δοκιμάζοντας την εφυία και τις τεχνικές κάτω από ορισμένες συνθήκες και με συγκεκριμένους κανόνες. Τα αθλήματα είναι ελεύθερη πυγμαχία, σπρώξιμο με τα χέρια και μονομαχία με κοντά όπλα.
Το Κινέζικο Wushu έχει το δικό του παραδοσιακό σύστημα προπόνησης. Είναι έξη χαρακτηριστικά στις προπονητικές του μεθόδους τα ακόλουθα
1) Ενσωμάτωση της σκληρότητας με μαλακότητα.
Το Κινέζικο Wushu τονίζει την ολοκλήρωση της μαλακότητας και της σκληρότητας. Όλες οι σχολές του Wushu τονίζουν την μέθοδο προπόνησης “ με εσωτερική σκληρότητα και εξωτερική μαλακότητα” “επιφανειακή μαλακότητα και ουσιαστική σκληρότητα” “ενσωμάτωση της μαλακότητας στη σκληρότητα και της σκληρότητας στη μαλακότητα” και “ο συντονισμός σκληρότητας και μαλακότητας επιφέρει σχεδόν τη νοητική σταθερότητα” κ.λ.π.
2) Συντονισμός των εσωτερικών και εξωτερικών δραστηριοτήτων
Οι Εσωτερικές δραστηριότητες αναφέρονται σε λειτουργίες του μυαλού, οι εξωτερικές δραστηριότητες αναφέρονται σε σωματικές κινήσεις, του ματιού, του χεριού, του ποδιού, του κορμιού κ.λ.π. Μια επιταγή αφορά, την ανταπόκριση των πάνω με τα κάτω μέλη του σώματος: τα χέρια πρέπει να συμπίπτουν με τα πόδια, οι αγκώνες με τα γόνατα, οι ώμοι με τα ισχία. Αυτές οι ανταποκρίσεις ονομάζονται “Wai-San-He” “(Τρεις εξωτερικές ανταποκρίσεις)”. Μια άλλη επιταγή αφορά τον πλήρη συντονισμό των κινήσεων του σώματος. Πρέπει να υπάρχει ανταπόκριση μεταξύ του χεριού, του ματιού, του κορμιού, του ποδιού κ.λ.π., όταν ένα απ’ αυτά κινείται, όλα τ’ άλλα κινούνται, όταν ένα απ’ αυτά μένει ακίνητο, όλα τ’ άλλα μένουν ακίνητα.
Αλλά οι εξωτερικές δραστηριότητες πρέπει να συντονιστούν με εσωτερικές δραστηριότητες. Όταν υπάρχει ειλικρίνεια στο μυαλό, γίνονται όπως πρέπει οι κινήσεις του σώματος. Έτσι στη προπόνηση του Wushu, πρέπει να απαλλαγεί κανείς από κάθε τι που διασπά τη νοητική του συγκέντρωση και αυτό είναι πρωταρχικής σημασίας γι’ αυτόν που ασκείται στο Wushu. Επί πλέον η επαγρύπνηση πρέπει να συντονίζεται με τη πρόθεση, η πρόθεση με το qi (την ενυπάρχουσα ενέργεια) και το qi με την ενεργό εκδήλωση της ενέργειας. Αυτές οι ανταποκρίσεις καλούνται “Nei-San-He” “(Τρεις εσωτερικοί συντονισμοί)”. Μόνο όταν επιτύχει αυτό το συντονισμό μπορεί ο ασκούμενος στο Wushu να αποκτήσει μια βαθύτερη κατανόηση του Wushu και η επίδοση του μπορεί να φτάσει σ’ ένα προχωρημένο επίπεδο.
3) Η προέλευση και ο έλεγχος του qi και της αναπνοής
Qi σημαίνει ροή ενυπάρχουσας ενέργειας, σημαίνει τη ψυχοφυσιολογική δύναμη που συνδέει με τη κυκλοφορία και την αναπνοή. Το Κινέζικο Wushu αποδίδει μεγάλη σημασία στη προπόνηση του qi και στον έλεγχο της αναπνοής. Για παράδειγμα, ο ασκούμενος στο taijiquan καλείται να βυθίσει το qi στο ομφαλό και να ”κατευθυνθεί από το μυαλό”. Το Shaolin quan επιμένει ότι “το qi πρέπει να ενεργοποιείται από τον ομφαλό προς τα έξω” και ότι κατά τη διάρκεια αυτής της ασκήσεις “το σώμα και τα μέλη του δραστηριοποιείται μέσω της ελεγχόμενης χρήσης του qi και της αναπνοής”. Όλες οι άλλες σχολές του Κινέζικου Wushu και όλα τα στυλ δείχνουν ιδιαίτερη προσοχή στον έλεγχο του qi όπως επίσης και της αναπνοής.
4) Εντατικοποίηση της εσωτερικής ενέργειας
Αυτό σημαίνει ότι τα μέλη του σώματος και ο κορμός πρέπει να γεμίζουν μ’ ένα είδος έντασης εσωτερικής ενέργειας όταν πραγματοποιείται μια στάση ή κίνηση και ότι πρέπει να έχει κάποιος ένα φυσικό αίσθημα έντασης σ’ αυτά τα μέλη του σώματος. Οι τεχνικές του Wushu απαιτούν απόλυτη ισορροπία και ακρίβεια στις κινήσεις και τις στάσεις. Απαιτούν επίσης την αντίστοιχη εσωτερική ενέργεια ή ένταση στα μέλη και το κορμό και το αποτέλεσμα οι κινήσεις και οι στάσεις θα είναι γεμάτες ζωηράδα και θα φαίνονται ενεργητικότερες.
5) Συνεχές και αδιάκοπες κινήσεις
Το Κινέζικο Wushu απαιτεί όλες οι κινήσεις, σε μια άσκηση ρουτίνας, να συνδέονται και να εκτελούνται με συνεχή ροή σε μια μαλακή αλυσίδα ενεργειών. Αν δεν υπάρχουν αυτές οι προϋποθέσεις μπορεί το “qi” να μπλοκαριστεί και να διαρρεύσει ανεξέλεγκτα. Αυτό εφαρμόζεται σ’ όλα επίσης τα στύλ.
του Wushu όπως και στο Taijiquan.Τα άλλα στύλ εν τούτοις δεν απαιτούν τη ρευστότητα που χαρακτηρίζει το Taijiquan, αλλά απαιτούν όλες οι κινήσεις, παρ’ όλο που είναι χωριστές ή διακόπτονται μορφικά, να συνδέονται πνευματικά με το “Qi” ή “Yi” (πρόθεση) ούτως ώστε να σχηματίσουν ένα ενιαίο σύνολο. Ο ασκούμενος στο Wushu πρέπει να επιτύχει αυτό με τις συντονισμένες διανοητικές του δραστηριότητες, ή ακόμα και με την εργασία που πραγματοποιούν τα μάτια.
6) Σούστες και ακριβείς τεχνικές μάχης
Οι τέσσερεις βασικές τεχνικές μάχης στο Wushu είναι κλωτσιές, χτυπήματα, τρυπήματα και αρπαγές, που συνιστούν σχεδόν όλες τις επιθετικές και αμυντικές κινήσεις στις ασκήσεις ρουτίνας του Wushu (όπως χτύπημα και τρύπημα) στις τεχνικές με όπλα. Κάθε μια απ’ αυτές τις βασικές τεχνικές έχει ορισμένο αριθμό τρόπων. Για παράδειγμα στις κλωτσιές υπάρχει κλωτσιά με τη φτέρνα, τεντωμένη πλάγια κλωτσιά, κλωτσιά με τη μύτη του ποδιού, συσπείρωση, σαρωτική κλωτσιά, γρήγορη κλωτσιά κ.λ.π. Στο χτύπημα υπάρχει σπρώξιμο, κομμάτιασμα, το καρφί προς τα πάνω, το συντριπτικό χτύπημα κ.λ.π. Για καθένα απ’ αυτούς τους τρόπους, υπάρχει ειδική μέθοδος εκτέλεσης. Για παράδειγμα η κλωτσιά με τη φτέρνα, η τεντωμένη πλάγια κλωτσιά, η σαρωτική κλωτσιά, απαιτούν μάζεμα και τέντωμα του ποδιού, αλλά η κλωτσιά με τη φτέρνα, πρέπει να γίνει με τα δάχτυλα του ποδιού σηκωμένα, το πέλμα να οδηγεί και τη δύναμη εφαρμοσμένη στη φτέρνα, η τεντωμένη πλάγια κλωτσιά, πρέπει να γίνει με τα δάχτυλα του ποδιού να είναι στραμένα στο πλάϊ, το πέλμα να οδηγεί και τη δύναμη εφαρμοσμένη στο κέντρο του πέλματος και η σαρωτική κλωτσιά, πρέπει να γίνει με τα δάχτυλα του ποδιού στραμένα πλάγια, το πέλμα κάτω και η δύναμη εφαρμοσμένη στην εξωτερική άκρη του πέλματος. Υπάρχουν αυστηρά καθορισμένες εξειδικευμένες ποιότητας για κάθε τρόπο των βασικών τεχνικών του Wushu, κλωτσιές, χτυπήματα, τρυπήματα και αρπαγές. Πρέπει να υπάρχει ώστε να μη συγχέονται η μια με την άλλη.